Sam nie wiem, czy to los pozostawił mnie wtedy w samym środku krainy rzadkim gównem płynącej. Czy może, ja sam byłem autorem i przyczyną wszelkiej maści sraki rozlewającej się po moim życiu. Jedno jest wiadome. Człowiek wraz, z upływem czasu uczy się ignorancji. Spoglądania na niektóre (tak naprawdę, to na wszystkie) sprawy z przymrużeniem oka. Zastanawiam się, czy to znaczy, że zmiękliśmy, czy może wręcz przeciwnie, uodporniliśmy się na ciosy? Bez różnicy. To już koniec, wojna się skończyła. Nie ma, po co już rzucać się do gardeł i bronić chuj wie, czego. Tego już niema. Nie będę się też wykłócał, jeśli ktoś stwierdzi, że nigdy tego nie było.
Nie zamykajmy się na przeszłość. To równie ciekawa bajka, jak te w telewizorze, oglądane za dzieciaka. I tak samo, jak one, trochę nas ukształtowała. Ale, żeby ją od razu tak poważnie traktować? Co to, to nie. Wszedłem na ciekawą drogę życiową. Na co dzień robie dużo jak nigdy, a z drugiej strony jest błogo i spokojnie. Nie będę ryzykował stwierdzenia, że nigdy tak dobrze nie było, bo jak to niby porównywać? Jest po prostu dobrze.
Nie wypominajcie mi proszę tego i tamtego. Jeżeli coś w środku mówi wam, że siedzi we mnie jakieś zło, to dajcie sobie spokój, nie gadajmy. Róbcie swoje. To, co tam lubicie, wiem, że macie takie rzeczy. Może za parę lat się przypadkowo spotkamy i szczerze uśmiechniemy do siebie?
Na koniec życzenia. Ogarnijcie się i ćwiczcie rano przed śniadaniem. Jedzcie owoce i warzywa z własnych ogródków. Pomagajcie bliskim, z którymi spędzacie dużo czasu. Pijcie piwo i palcie trawkę. Uczcie się ciekawych rzeczy. Powiedzcie czasami jakieś brzydkie słowo. Kochajcie się z pięknymi kobietami. Uśmiechajcie się. Chodźcie na spacery. I tak dalej. Rozumiecie, o co chodzi.