Kilka lat temu wyszedłem na spacer. Była zima, gruba warstwa śniegu utrudniała stawianie kroków. Czyjś lodowaty oddech rozbijał się o moją twarz. Byłem sam. Wędrując gdzieś pomiędzy parkiem, a lasem usiadłem na ławce. To takie smutne, że nawet jako dziecko, albo może i przede wszystkim jako dziecko byłem już zaznajomiony z tym uczuciem. Dziś uczę się być narratorem. Nie mam zielonego pojęcia co mi to daje. Może choćby to, że nie siedzę już na tej ławce.